فصل سوم: کالبدشکافی اقتصادی و مهندسی؛ چرا سازندگانِ حرفه‌ای، «تبلکس» را جایگزین مصالح سنتی کرده‌اند؟

اگر به عنوان یک کارفرما، سرمایه‌گذار یا مهندس ارشد هنوز برای خرید بلوک تبلکس (AAC) و جایگزینی آن با آجر، سفال یا بلوک‌های سیمانی مردد هستید، دلیل آن احتمالاً نگاهِ سنتی به مفهوم «هزینه مصالح» است. در بازار سنتی، افراد صرفاً «قیمتِ هر قالب بلوک» را با هم مقایسه می‌کنند؛ اما در مهندسیِ ارزش و مدیریتِ پروژه‌های نوین، مفهومی به نام «هزینه تمام‌شده‌ی واقعی» (Total Cost of Ownership - TCO) وجود دارد.

کفه مزایای سیستم دیوارچینی تبلکس از منظر TCO به قدری سنگین است که استفاده از آجر و سفال در پروژه‌های امروزی، رسماً به معنای دور ریختنِ سرمایه، اتلاف زمان و کاهش ارزشِ نهایی ملک است. در این فصل، با یک عینکِ کاملاً تخصصی، اقتصادی و مهندسی، لیست بلندبالای این مزایا را در سه بُعدِ اصلیِ «سازه»، «انرژی» و «سرعت اجرا» زیر ذره‌بین می‌بریم تا متوجه شوید چرا برند تبلکس، انتخابِ بی‌چون‌وچرای برج‌سازان و انبوه‌سازانِ مدرن است.

۱. رژیم لاغریِ حیرت‌انگیز برای اسکلت ساختمان (انقلاب در کاهش بار مرده)

اولین و بزرگترین هدیه‌ی بلوک‌های AAC تبلکس به تیم طراحی سازه و البته جیبِ کارفرما، پدیده‌ی «سبک‌سازیِ مهندسی‌شده» است. برای درک عمقِ این مزیت، باید وارد دنیای محاسباتِ مهندسین عمران (نرم‌افزارهای ETABS و SAP) شویم.

الف) مقایسه چگالی و تأثیر مستقیم بر فونداسیون

ساختار سلولی و اسفنجیِ تبلکس که در فصل قبل بررسی کردیم، باعث می‌شود چگالی (جرم حجمی) این بلوک به شدت افت کند و در محدوده طلاییِ ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم بر متر مکعب قرار بگیرد.

بیایید این عدد را با رقبای سنتی مقایسه کنیم:

• وزن دیوار تبلکس (با احتساب چسب): حدود ۶۵ تا ۹۰ کیلوگرم در هر متر مربع.

• وزن دیوار سفالی (با ملات ضخیم): حدود ۱۶۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم در هر متر مربع.

• وزن دیوار آجری فشاری: بیش از ۳۰۰ کیلوگرم در هر متر مربع.

همان‌طور که می‌بینید، وزن دیوار تبلکس تقریباً یک‌سومِ بتن معمولی و نصفِ دیوار سفالی است.

وقتی شما دیوارهای سنگینِ پروژه را با تبلکس جایگزین می‌کنید، اتفاقی دومینووار در کل اسکلت ساختمان رخ می‌دهد. مهندس طراحِ سازه، بار مرده‌ی کمتری را وارد نرم‌افزار محاسباتی می‌کند. این کاهشِ عظیمِ بار مرده، به طراح اجازه می‌دهد تا ابعادِ مقاطع ستون‌ها را کوچک‌تر کرده، ضخامتِ سقف‌ها را کاهش داده و عمق و حجمِ فونداسیون را بهینه‌تر طراحی کند.

نتیجه‌ی نهایی؟ صرفه‌جوییِ فوق‌العاده چشمگیر (تا سقف ۲۰ درصد) در مصرف تناژِ میلگرد (فولاد) و حجمِ بتنِ مصرفی در کل اسکلت! در دنیای واقعیِ ساخت‌وساز، پولی که شما از عدم خریدِ ده‌ها تُن میلگردِ اضافه پس‌انداز می‌کنید، نه تنها کلِ فاکتورِ خریدِ بلوک‌های تبلکس را جبران می‌کند، بلکه پروژه را در همان مرحله‌ی سفت‌کاری به سوددهی می‌رساند.

ب) رفتار لرزه‌ایِ برتر (بیمه‌ی ساختمان در برابر زلزله)

کشور ایران روی کمربند زلزله قرار دارد و رعایت سخت‌گیرانه‌ی آیین‌نامه زلزله (استاندارد ۲۸۰۰) یک الزام قطعی است. در فیزیکِ دینامیک سازه‌ها، یک قانون ساده و حیاتی وجود دارد: نیروی برشی پایه (نیروی مخرب زلزله که به ساختمان وارد می‌شود) رابطه‌ی مستقیمی با جرم (وزن) ساختمان دارد ($F=ma$).

هرچه ساختمان سنگین‌تر باشد، در زمان زلزله نیروی اینرسیِ بیشتری به آن وارد شده و شدتِ تخریب بالاتر می‌رود. با استفاده از بلوک‌های فوق‌سبکِ تبلکس، شما عملاً نیروی زلزله‌ی وارد بر ساختمان را به حداقل می‌رسانید. دیوارهای سبک در هنگام تکان‌های شدید، رفتارِ انعطاف‌پذیرتری نشان می‌دهند و از ایجاد آوارِ مرگبار و سنگینِ آجری جلوگیری می‌کنند.

ج) یک شگفتیِ مهندسی: باربریِ تبلکس تا ۳ طبقه!

یک باور غلط و رایج در میان برخی سازندگانِ سنتی وجود دارد که گمان می‌کنند به دلیل سبکیِ هبلکس، این بلوک‌ها ضعیف هستند و صرفاً می‌توانند به عنوان دیوارهای جداکننده (غیرباربر) استفاده شوند. اما علم مهندسی این افسانه را رد می‌کند.

بلوک‌های چگالی‌بالا و ساختاریِ برند تبلکس که تحت سخت‌ترین آزمون‌های استاندارد ملی ایران (ISIRI 8593) و در کارخانه صنایع خاک چینی ایران تولید می‌شوند، به چنان پیوندِ کریستالیِ قدرتمندی (توبرموریت) دست یافته‌اند که مقاومت فشاریِ بسیار بالایی را ارائه می‌دهند. این مقاومت به قدری استوار است که بلوک AAC قابل استفاده برای دیوارهای باربر بوده و در سازه‌های بنایی تا ۳ طبقه، بدون نیاز به اسکلت فلزی یا بتنیِ مجزا، کاملاً قابل اجرا و اتکا می‌باشد. این یعنی تلفیقِ بی‌نظیرِ صلابتِ سنگ با سبکیِ پَر!

۲. پادشاهِ بلامنازعِ عایق‌بندی: خطِ پایانِ اتلافِ انرژی (مبحث ۱۹ و ۱۸)

در دنیای مدرن، ارزش یک ساختمان دیگر فقط به نمای ظاهری آن نیست؛ بلکه به «رده‌ی انرژی» و «آسایشِ حرارتی و صوتی» آن بستگی دارد. بلوک‌های تبلکس در این زمینه، رقبا را با اختلافِ فاحشی پشت سر می‌گذارند.

الف) فتحِ قله‌ی مبحث ۱۹ (صرفه‌جویی در مصرف انرژی)

همان‌طور که در پروسه تولید اشاره شد، بیش از ۶۰ درصد از حجم بلوک تبلکس را حباب‌های ریز و میکروسکوپیِ «هوای راکد» تشکیل می‌دهند. در علم ترمودینامیک، هوای راکد قوی‌ترین و ارزان‌ترین عایق حرارتی در طبیعت است (مکانیسمی مشابه آنچه در شیشه‌های دوجداره یا فلاسک چای استفاده می‌شود).

ضریب انتقال حرارت (U-Value) در بلوک‌های تبلکس به طرز شگفت‌انگیزی پایین است (حدود ۰.۱۱ تا ۰.۱۳ وات بر متر کلوین).

سازندگانی که از مصالح سنتی (آجر و سفال) استفاده می‌کنند، برای دریافتِ پایان‌کار و پاس کردنِ الزاماتِ سخت‌گیرانه مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان، مجبورند هزینه‌های گزافی بپردازند. آن‌ها باید دیوارهای دوجداره بسازند و در میان آن‌ها از عایق‌های گران‌قیمت، حساس و جاگیر مانند پشم‌سنگ، فومِ پلی‌اورتان یا ورق‌های پلی‌استایرن (یونولیت) استفاده کنند. این کار علاوه بر افزایش شدید هزینه‌های خرید مصالح و دستمزدِ اکیپِ اجرایی، ضخامتِ دیوار را بالا برده و فضای مفید (متراژ قابل‌فروش) آپارتمان را کاهش می‌دهد.

جادوی تبلکس در کجاست؟ شما با چیدنِ یک دیوارِ منفرد به ضخامت ۱۵ یا ۲۰ سانتی‌متر از جنس تبلکس، بدونِ اینکه حتی یک ریال بابت خرید پشم‌سنگ یا فومِ عایق هزینه کنید، مبحث ۱۹ را با بالاترین رتبه‌ی ممکن پاس می‌کنید.

تبلکس، ساختمانِ شما را تبدیل به یک فلاسکِ بی‌نقص می‌کند؛ در اوج سرمای زمستان، گرمای پکیج از دیوارها فرار نمی‌کند و در چله‌ی تابستان، گرمای سوزانِ خورشید اجازه ورود به فضای خنکِ داخل را پیدا نمی‌کند. این ویژگی، نه تنها یک مزیتِ فروشِ قدرتمند برای سازنده است، بلکه هزینه‌ی قبوضِ گاز و برق را برای خریدارانِ ملک به صورت مادام‌العمر تا ۶۰ درصد کاهش می‌دهد.

ب) آسایش صوتی و پاس کردنِ مبحث ۱۸ (پایانِ دردسرِ صداهای مزاحم)

یکی از کابوس‌های زندگی در آپارتمان‌های امروزی، انتقال صدای صحبت، تلویزیون یا موسیقی از دیوارِ همسایه‌هاست. دیوارهای سفالی به دلیل داشتنِ حفره‌های طولیِ توخالی، دچار پدیده‌ای به نام «اثر طبل» (Drum Effect) می‌شوند و امواج صوتی را در طولِ خود تشدید و منتقل می‌کنند.

اما بلوک تبلکس دارای یک ساختار سلول‌بسته (Closed-Cell) است. امواج صوتی (به‌ویژه فرکانس‌های بالا و هوابرد) به محض ورود به بافتِ اسفنجیِ تبلکس، در هزارتوی حباب‌های هوا به دام افتاده، شکسته و میرا می‌شوند.

استفاده از دیوار تبلکس (به ویژه ضخامت‌های ۱۰ و ۱۵ سانتی‌متر برای دیوارهای بین‌واحدی مشترک)، شاخص کاهش صدا (STC) را تا محدوده ۴۵ الی ۵۰ دسی‌بل ارتقا می‌دهد. این سطح از عایق‌بندیِ صوتی، الزامات مبحث ۱۸ را به راحتی پوشش داده و حریم خصوصی و سکوتِ مطلق را به خانه‌های مدرن بازمی‌گرداند.

ج) ایمنیِ بی‌رقیب در برابر حریق (نسوزِ واقعی)

برخلافِ دیوارهای کناف، پنل‌های پلیمری یا فوم‌های عایق که در مواجهه با حریق به سرعت شعله‌ور شده و گازهای کشنده تولید می‌کنند، متریالِ تبلکس ۱۰۰٪ معدنی و غیرقابل اشتعال است.

یک دیوارِ ۱۵ سانتی‌متری تبلکس می‌تواند تا بیش از ۴ ساعت در برابر شعله‌های مستقیم با دمای بالای ۱۲۰۰ درجه سانتی‌گراد مقاومت کند؛ بدون اینکه ذوب شود، تغییر شکل دهد یا حرارت را به اتاق مجاور منتقل کند. این زمانِ طلایی، نقش بسیار مهمی در حفظ جان ساکنین، جلوگیری از سرایت آتش به سایر طبقات و فرصت‌دهی به نیروهای آتش‌نشانی ایفا می‌کند.

۳. سرعتِ رعدآسای اجرا و مهندسیِ زمان (حذفِ فازِ پُرهزینه‌ی «گچ و خاک»)

در علم اقتصادِ مهندسی، زمان مساوی با پول است. هر یک روزی که پروژه زودتر به اتمام برسد، هزینه‌های بالاسری کارگاه (حقوق نگهبان، مدیر پروژه، اجاره تجهیزات و تورمِ مصالح) کاهش یافته و بازگشتِ سرمایه‌ی کارفرما سریع‌تر اتفاق می‌افتد. استفاده از سیستم دیوارچینی تبلکس، یک ماشینِ زمانِ واقعی در پروژه‌های عمرانی است.

الف) ابعادِ بزرگ و ملاتِ هوشمند (خداحافظی با ماسه‌سیمان!)

یک قالب بلوکِ استاندارد تبلکس (مثلاً در ابعاد ۶۰ در ۲۵ در ۱۵ سانتی‌متر)، حجمی معادلِ ۱۵ عدد آجر سنتی را پر می‌کند. کارگرِ شما با بلند کردن یک قطعه تبلکس، عملاً مساحتی را پوشش می‌دهد که در روش سنتی نیازمندِ خم و راست شدن‌های پیاپی، ملات‌کِشی‌های مکرر و چیدنِ ۱۵ قطعه آجر بود.

اما شاهکارِ اصلی در «سیستمِ اتصال» است. در دیوارچینیِ سنتی، کارگاهِ شما شبیه به یک معدنِ ماسه می‌شود! شما نیازمندِ خریدِ تُن‌ها ماسه و پاکت‌های بی‌شمارِ سیمان هستید که باید با بالابر به طبقات منتقل شده، با آبِ فراوان مخلوط گشته و فضای کارگاه را به شدت کثیف و شلوغ کنند.

در سیستم مدرنِ AAC، ما به طور کامل با ملاتِ ضخیمِ ماسه‌سیمان خداحافظی می‌کنیم. کارگرِ شما بلوک‌های تبلکس را تنها با یک لایه‌ی بسیار نازک (به ضخامتِ ۲ الی ۳ میلی‌متر) از «چسبِ پودریِ پلیمری هبلکس» روی هم قرار می‌دهد. این چسبِ مهندسی‌شده، در سطل‌های کوچک با آب مخلوط شده و توسط «ماله‌ی شانه‌ای» به راحتی روی بلوک کشیده می‌شود.

این ترکیبِ جادویی (ابعاد بزرگِ بلوک + چسبِ لایه‌نازک و آماده)، سرعت دیوارچینیِ اکیپِ اجرایی را تا ۳ برابر افزایش می‌دهد. (یک اکیپ که روزانه ۱۵ متر دیوار سفالی می‌چیند، به راحتی می‌تواند ۴۰ تا ۵۰ متر دیوار تبلکس را به اتمام برساند).

ب) دقتِ لیزری و حذفِ کاملِ آسترِ «گچ و خاک»

یکی از پنهان‌ترین و در عین حال سنگین‌ترین هزینه‌ها در استفاده از آجر و سفال، مرحله‌ی «نازک‌کاری» است. بلوک‌های سفالی ذاتاً دچار تاب‌خوردگی، اعوجاج و تفاوت در ابعاد هستند. همچنین بندهای ضخیمِ ملاتِ ماسه‌سیمان نیز باعث پستی‌وبلندیِ دیوار می‌شوند.

وقتی دیوارچینی با سفال تمام می‌شود، دیوار به شدت ناتراز و پر از موج است. گچ‌کارِ پروژه برای اینکه بتواند یک سطحِ صاف ایجاد کند، مجبور است یک لایه‌ی بسیار ضخیم (گاهی تا ۳ یا ۴ سانتی‌متر!) از ملاتِ «گچ و خاک» را به عنوان آستر روی کلِ دیوارها بکشد. این کار به شدت زمان‌بَر، مرطوب (نیاز به خشک شدن طولانی) و به دلیل حجم بالای گچِ مصرفی، بسیار پُرهزینه است.

انقلابِ تبلکس در نازک‌کاری: به دلیلِ اینکه بلوک‌های تبلکس در کارخانه توسط دستگاه‌های تمام‌اتوماتیک و سیم‌های فولادی با دقتی در حدِ میلی‌متر برش می‌خورند، و همچنین به دلیل استفاده از چسبِ ۲ میلی‌متری، دیواری که در نهایت تبلکس به شما تحویل می‌دهد مانندِ یک آینه، کاملاً صاف، یکدست و شاقول است.

به همین دلیلِ سادهِ مهندسی، مرحله‌ی زمان‌بَر، پُرآب و پُرهزینه‌ی کشیدنِ آسترِ «گچ و خاک» به طور کامل از چرخه‌ی ساختِ پروژه حذف می‌شود. شما می‌توانید مستقیماً و بلافاصله پس از اتمامِ دیوارچینی، لایه‌ی نهایی (پلاستر سیمانی نازک یا یک لایه‌ی چند میلی‌متری از گچِ سفید پلیمری) را مستقیماً روی بلوک اجرا کنید. این یعنی یک صرفه‌جوییِ کلان در خرید مصالحِ گچ‌کاری، کاهش دستمزدِ استادکار و تسریعِ چند هفته‌ای در اتمامِ فازِ نازک‌کاریِ پروژه.

ج) شیارزنیِ رؤیایی تاسیسات (پایانِ تخریب‌های وحشیانه)

مزایای اجراییِ تبلکس حتی پس از اتمامِ دیوارچینی نیز ادامه دارد. در فازِ تأسیسات، برق‌کارها و لوله‌کش‌ها غالباً با تیشه، قلم و چکش‌تخریب (هیلتی) به جانِ دیوارهای سفالی می‌افتند. این ضرباتِ مهلک، حفره‌های سفال را خرد کرده، یکپارچگیِ دیوار را از بین برده و ضایعات (نخاله‌های) بسیار زیادی تولید می‌کند.

اما ساختارِ همگن، توپر و نرمِ تبلکس اجازه می‌دهد تا تیمِ تأسیسات با استفاده از یک «شیارزنِ برقیِ دوتیغه»، مسیرِ لوله‌های برق و آب را دقیقاً مانندِ بریدنِ یک قالب کَره یا پنیر، به شکلی کاملاً تمیز، دقیق، بدونِ لرزش و با عمقِ کنترل‌شده ایجاد کنند. این ویژگی نه‌تنها سرعتِ اجرای تأسیسات را چندبرابر می‌کند، بلکه هیچ‌گونه آسیب، شوک یا تَرَکی به دیوارِ اصلی وارد نکرده و تولیدِ نخاله‌های ساختمانی را به نزدیکِ صفر می‌رساند.

جمع‌بندی فصل سوم: تبلکس، یک سرمایه‌گذاریِ هوشمندانه

با بررسی دقیق این سه پارامترِ کلیدی (کاهش بار مرده، عایق‌بندی مطلق و سرعتِ بی‌نظیر اجرا در کنار حذف گچ‌گاری)، به وضوح مشخص می‌شود که چرا نگاه کردن به «قیمتِ خامِ یک عدد بلوک» یک خطای استراتژیک است.

سیستمِ نوینِ دیوارچینیِ تبلکس، مجموعه‌ای یکپارچه از راهکارهای مهندسی است که در تک‌تکِ مراحلِ پروژه (از طراحیِ فونداسیون گرفته تا پرداختِ قبضِ گازِ سال‌های بعد)، هزینه‌ها را می‌شکند و کیفیتِ نهاییِ ساختمان را به سطحِ استانداردهای اروپایی ارتقا می‌دهد.

(در فصل بعدی، به سراغِ بررسیِ چالش‌ها، معایبِ احتمالی و پاسخ به این سوالِ مهم می‌رویم که: "چرا با وجود این همه مزایا، برخی از دیوارهای AAC ترک می‌خورند؟" و راهکارِ قطعیِ آیین‌نامه ۲۸۰۰ را برای اجرای بدونِ نقص آموزش خواهیم داد...)

فصل چهارم: استانداردهای تولید تبلکس؛ اعدادی که در آزمایشگاه دروغ نمی‌گویند!

شاید در مکالمات کارگاهی با این ادعا مواجه شده باشید که: "همه بلوک‌های سفیدرنگ یکی هستند؛ چه فرقی می‌کند هبلکس بخریم یا تبلکس؟" پاسخ به این ادعای غیرفنی، در «کنترلِ کیفیتِ وسواس‌گونه و آزمایشگاهی» نهفته است. در مهندسی عمران، ما به شعارها و نام‌ها اعتماد نمی‌کنیم؛ ما به «اعداد، تست‌های آزمایشگاهی و گواهینامه‌های استاندارد» تکیه می‌کنیم.

دلیل اصرار ما بر برتریِ مطلقِ تبلکس نسبت به سایر بلوک‌های متفرقه و AAC‌های کارگاهی، پاس کردنِ سخت‌گیرانه‌ترین تست‌های فیزیکی و شیمیایی در پیشرفته‌ترین آزمایشگاه‌های صنایع خاک چینی ایران است. بیایید مشخصات فنیِ تبلکس را زیرِ ذره‌بینِ اعداد و ارقام ببریم:

۱. چگالی (جرم حجمی)؛ تسخیرِ توازنِ طلاییِ D500 تا D600

در علمِ متریال، «چگالی» قلبِ تپنده‌ی یک بلوک سبک است و تمامِ رفتارِ دیوار به آن بستگی دارد. در بلوک AAC، ما با یک پارادوکسِ مهندسی مواجهیم: هرچه حبابِ هوا بیشتر باشد، بلوک عایق‌تر و سبک‌تر می‌شود، اما مقاومت فشاریِ آن افت می‌کند. برعکس، هرچه بلوک متراکم‌تر باشد، محکم‌تر می‌شود اما خاصیت عایق بودن و سبکیِ خود را از دست می‌دهد.

• توازنِ طلایی تبلکس: تیم تحقیق و توسعه (R&D) تبلکس، پس از سال‌ها آنالیز، به دقیق‌ترین فرمولاسیونِ هوادهی دست یافته‌اند. محصولات تبلکس دقیقاً در محدوده‌ی چگالیِ D500 تا D600 (یعنی ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم بر متر مکعب) تولید می‌شوند. این محدوده، یک شاهکار مهندسی است؛ زیرا دقیقاً همان نقطه‌ای است که بلوک به‌طور همزمان فوق‌العاده سبک است، بالاترین ضریب عایق حرارتی را ارائه می‌دهد و مقاومتِ فشاریِ لازم برای دیوارهای ساختمانی را به‌طور کامل تأمین می‌کند.

• فاجعه‌ی هبلکس‌های فیک: تولیدکنندگانِ زیرپله‌ای چون دستگاه‌های اتوکلاوِ استاندارد ندارند و بلوک‌هایشان تُرد و شکننده می‌شود، برای جبرانِ این ضعفِ ساختاری، سیمان و ماسه‌ی بیشتری به ترکیب اضافه می‌کنند و چگالی بلوک را به D700 یا D800 می‌رسانند! این کار عملاً یک کلاهبرداری مهندسی است؛ زیرا بلوکی به شما می‌فروشند که دیگر «سبک» نیست، بارِ مرده‌ی ساختمان را بالا می‌برد و رسماً مزیتِ «عایق حرارتی» بودن را نابود می‌کند.

۲. شاخص آکوستیک (STC)؛ پایانِ کابوسِ آپارتمان‌های پُرِسروصدا

یکی از بزرگترین نقاطِ ضعفِ مصالح سنتی (به‌ویژه بلوک‌های سفالیِ تیغه‌ای)، انتقال و تشدیدِ امواج صوتی است. سفال‌ها به دلیل داشتنِ حفره‌های طولیِ ممتد، مانند یک «طبل» عمل کرده و صدا را در داخلِ دیوار اکو می‌کنند (Drum Effect). اما رفتارِ فیزیکیِ بلوک تبلکس در برابر امواج صوت، کاملاً متفاوت است.

• ساختار سلول‌بسته (Closed-Cell): بلوک AAC تبلکس دارای میلیون‌ها حبابِ هوایِ مجزا و ایزوله است. وقتی امواج صوتیِ هوابرد (مثل صدای صحبت کردن، تلویزیون یا ترافیک خیابان) به این دیوار برخورد می‌کنند، در هزارتویِ این حباب‌ها به دام افتاده، شکسته شده و انرژیِ صوتیِ آن‌ها به حرارتِ ناچیزی تبدیل و میرا می‌شود.

• آمار و ارقام: طبق تست‌های آکوستیک، یک دیوار استانداردِ ۱۵ سانتی‌متری تبلکس می‌تواند شاخص کاهش صدا (STC) را به ۴۵ الی ۵۰ دسی‌بل (dB) برساند. این عدد در دنیای معماری یعنی سکوتِ مطلق! با استفاده از تبلکس برای دیوارهای پیرامونی و دیوارهای مشترکِ بین‌واحدی، نه‌تنها الزامات مبحث ۱۸ مقررات ملی ساختمان پاس می‌شود، بلکه آرامشِ روانی به ساکنین هدیه داده می‌شود.

۳. عایق حریق و مقاومتِ آتش‌بند (Fire Rating +4 Hours)

آتش‌سوزی، بی‌رحم‌ترین دشمنِ یک ساختمان است. در سال‌های اخیر استفاده از فوم‌های پلی‌استایرن (یونولیت) در میانِ دیوارهای سنتی برای عایق‌کاری بسیار باب شده است؛ فوم‌هایی که در برابر حرارت به سرعت ذوب شده و گازهای به‌شدت سمی و خفه‌کننده تولید می‌کنند.

• ذاتِ ۱۰۰٪ معدنی: بلوک تبلکس از خاک سیلیس، سیمان و آهک تشکیل شده است. در این ترکیبِ تمام‌معدنی، مطلقاً هیچ‌گونه ماده‌ی پلاستیکی، آلی یا پلیمریِ قابل اشتعال وجود ندارد. تبلکس بر اساس استانداردهای بین‌المللی دارای رده‌ی واکنش در برابر آتش A1 (کاملاً نسوز) است.

• سپرِ حرارتیِ ۱۲۰۰ درجه‌ای: در صورت وقوع آتش‌سوزی، یک دیوار ۱۵ سانتی‌متری از جنس تبلکس می‌تواند تا بیش از ۴ ساعت (۲۴۰ دقیقه) در برابر شعله‌های مستقیم با دمای وحشتناکِ ۱۲۰۰ درجه سانتی‌گراد مقاومت کند! در طول این ۴ ساعت، دیوار تبلکس ذوب نمی‌شود، شعله‌ور نمی‌گردد، دود و گاز سمی از خود ساطع نمی‌کند و مهم‌تر از همه، حرارتِ آتش را به سمتِ دیگرِ دیوار (اتاق مجاور) منتقل نمی‌کند.

• نجات جان و مال: این ۴ ساعت زمانِ طلایی، به ساکنین اجازه می‌دهد تا با خونسردی ساختمان را تخلیه کنند و به نیروهای آتش‌نشانی فرصت می‌دهد تا قبل از تخریبِ سازه، حریق را مهار نمایند. به همین دلیل است که استفاده از بلوک AAC برای دیوارهای دورِ چاهِ آسانسور، راه‌پله‌های فرار و اتاق‌های تأسیسات در برج‌ها (به عنوان فایروال یا آتش‌بند) به‌شدت توصیه و حتی الزام می‌شود.

توضیح برای شما: این فصل اکنون از نظر تکنیکی بسیار غنی شده است و پاسخ تمام دغدغه‌های مهندسان محاسب، معماران و حتی آتش‌نشانی (در گرفتن پایان‌کار) را می‌دهد. ترکیب متن علمی با باکس‌های طراحی‌شده (HTML) هم به زیبایی بصری سایت کمک می‌کند و هم ماندگاری کاربر (Dwell Time) را بالا می‌برد که برای سئو عالی است.